Makkelijk leven

In een uurtje buiten dit boekenweekgeschenk geschreven door Herman Koch gelezen. Een paar recensies, NRC en Volkskrant zeggen heel veel over wat ik er van vond. Ik vond die meneer Tom Sanders wel een beetje een vervelende zeurpiet, maar tegelijkertijd was ik ook wel heel nieuwsgierig naar wat er stond te gebeuren. Als de schoondochter tijdens een feest heeft laten zien dat ze door haar man, de lievelingszoon van Tom, is geslagen, weet je dat het in deze familie, dit gezin, niet zomaar goed zal aflopen.

Zodra de hoofdpersoon zijn aanpak zoals weergegeven in zijn zelfhulpboeken los laat op zijn schoondochter in privégesprekken in een café, wordt wel heel erg duidelijk waar het mis zal gaan. Eerst dacht ik nog wel dat hij een echte betrouwbare poging zou doen om haar te helpen. Tot hij zelf op een ander spoor belandt. En dat was nou precies wat ik nogal flauw vond van het boekje, de afloop.

Ik had de recensies niet van tevoren gelezen. Er was me wel verteld dat het een gemakkelijk, snel te lezen verhaal was. Ik wist dus echt niets van de afloop toen ik het begon te lezen. Ik had geen gevoel van ‘plezier’ of ‘verdriet’ over hoe Tom Sanders er aan het eind voorstaat. Een “ach ja, zo kun je het ook laten aflopen, beetje overdreven” was eigenlijk alles.

 

Koch Makkelijk leven

 

 

 

Geplaatst in Boeken | Een reactie plaatsen

Anna in kaart gebracht

Uitgegeven bij DasMag. Geschreven door Marek Sindelka. Zie hier een interview met de schrijver. Wat een moeilijk boek. Tenminste, voor mij. Dat heeft vast ook wel te maken met het niet achter elkaar uitlezen. De verbanden tussen de verschillende stukken raakte ik kwijt. Binnen de hoofdstukken staan prachtige dingen. Een beeld van de maatschappij zoals door de schrijver gezien. Mooie zinnen. Boeiende vertellingen. Maar om het geheel ‘in kaart te brengen’ moest ik alles apart op een rij zetten.

De show gaat beginnen; over de entertainer, eeuwige podiumangst, maar wel doorzetten. Hij is een vriend van de schrijver in ‘Onroerend goed’ die niet van verhalen houdt.

De schelp; Sylvie en haar onmogelijke liefde voor Martin en haar zwangerschap. Hierin wordt vooruit gelopen op de geboorte van Ondrej, de latere geliefde van Anna.

Onroerend goed; de schrijver en Anna, is 31, gaan samen naar een huis van de Makelaar, stad, feest. Dit is ook een vriend van de schrijver. In dit hoofdstuk las ik het meest over de kijk op de maatschappij van de schrijver. Boeiend, levensecht en tegelijkertijd met een bizar tintje zo nu en dan.

Een kopie; Andrea en Matej. De sierhaarspeld die Andrea van Matej krijgt wordt gegeven aan een meisje met verdriet over een jongen. Andrea krijgt van het meisje haar telefoonnummer. Dit nummer, geschreven op een pakje sigaretten geeft Andrea aan Matej bij haar afscheid voorgoed met de mededeling een lief sms-je te sturen. Matej denkt dat het het nieuwe nummer van Andrea is. Het meisje is Anna. In ‘Anna in kaart gebracht’ blijkt dat.

De estafette; in de trein, een meisje van rond de 30. Is het Anna? Dat moet haast wel. Degene die het gebeuren beschrijft heb ik niet later of eerder terug gevonden. Het gaat om invloed van mensen op elkaar op een moment wat van belang kan zijn voor later.

Te zwaar geschut; Lenka en Petr, komen hier in beeld. Zij zijn de vrienden die later, ‘Kristalgroei’, met Anna en Ondrej op vakantie zijn in de bergen. Het gaat hier om een beschrijving van reacties op een brullend kind en hoe de vader van dat kind er op reageert. Vast een beeld van de relatie tussen deze twee mensen.

Anna in kaart gebracht; over Anna, haar uiterlijk, haar puber zijn, haar beeld van zichzelf, eerste verkering Milan, dan Matej, toen de architect. Daarmee is Anna op een feest en daar zijn ook Sylvie en Martin, en hun zoon Ondrej met een schelp om zijn nek. Dukla, een rapper treedt op. Aan het eind van het feest gaat Anna achter Ondrej aan en verlaat de architect.

Dukla, Darkov, Salm; over werken in de mijnen. Dit zijn de namen van de mijnen, maar wie is die man? Dat moet de grootvader van Anna zijn. De vader van haar vader. Wel over dat leven, niet direct over Anna wordt hier verteld.

De architect; waarin de architect en een jonge man beiden belangrijk zijn. De architect wordt vervolgd vanwege ongelukken op een bouwplaats waar hij een project leidt. De jongen die architect wil worden, ontmoet een meisje in de trein. Hij gaat naar een vriend, die niet thuis blijkt te zijn. Zij laat al in de trein haar telefoonnummer achter wat hij later belt. De architect vindt zijn vervolgers in zijn huis waarin ook zijn vrouw is, het gaat over ongelukken die gebeurd zijn. Wie is die jongen? Wie is dat meisje uit de trein? De architect ziet iets vaag bekends aan de jongen. Ik heb het niet, ook niet na nog eens en nog eens nalezen, kunnen ontdekken in de volgorde van de geliefden van Anna. Is het de schrijver? Het koffiehuis waar hij wacht zou daarop kunnen wijzen.

Kristalgroei; met haar geliefde Ondrej en de vrienden Lenka en Petr brengt Anna tijd door in de bergen. Ondrej wil een kind, Anna nog niet. Er wordt vooral ingegaan op relatieproblemen. Door een vrijpartij buiten na een ruzie denkt Anna toch zwanger te zijn.

Ook ik vind het net als anderen, een wonderwel knap boek. Maar tegelijkertijd ook een te moeilijk boek, misschien door de fase in mijn leven. Het geduld en de rust opbrengen om zo’n boek te lezen, bleek toch net iets teveel gevraagd. Zie ook deze recensie. Ik heb het tot een einde gebracht, moest om dit stukje te schrijven voortdurend terugbladeren en zoeken naar waar ook al weer over wie iets was gezegd. Dat heb ik dan wel weer met plezier gedaan 🙂.

Anna

 

Geplaatst in Boeken | Een reactie plaatsen

De dood van Murat Idrissi

Na Postma gelijk de volgende dag het boekje van Tommy Wieringa gelezen. Gekregen van een goede vriend. Ik had de recensie in NRC gelezen. Maar later ook die in De Volkskrant.  En er waren wel meer positieve berichten. Gever en partner hadden het eerst gelezen en waren niet negatief. En dan ik dus. In een paar uur was ik er doorheen. Omdat de dood van tevoren bekend is, is dat geen schok. De aanleiding voor de keuze om Murat mee te nemen vond ik wel boeiend om te lezen. Meegenomen in die hitte en armoe van Marokko. De spanning tijdens het lezen was heel wisselend. Soms nieuwsgierig, soms ook “schiet nou eens op”. De beide hoofdpersonen, Thouraya en Ilham, zijn voor mij wisselend interessant beschreven. De verschillen tussen beide meiden zijn wel goed neergezet. Ik vroeg me wel regelmatig af wat de mensen in Nederland van Marokkaanse afkomst hier nou van vinden. Is dit nou echt wat die jonge mannen en vrouwen zijn in dit land? Daar heb ik eigenlijk alleen in deze recensie iets van terug gezien. En dan niet door de betrokkenen beschreven. En nog even snel die Noureddine neerzetten als een ‘nabootser’. Tja. Mij lijkt het allemaal tamelijk beledigend en niet erg eerlijk. Maar ja, roman hė.

Toch maakte het me wel nieuwsgierig naar de afloop. Het gekke is dat je dat eigenlijk wel weet, want ze kunnen moeilijk met dat stinkende lijk doorrijden naar Nederland, maar de manier waarop dan uiteindelijk de keuze wordt gemaakt, na het stelen van een creditkaart van een onderweg ontmoette jongeman uit Nederland, zelfde afkomst, cliché, cliché, alleen maar willen neuken, lucht dan toch op. Letterlijk :-).

Misschien heb ik de diepte die bedoeld was gemist, aardig boekje, niet echt indrukwekkend wat mij betreft.

De dood van Murat

Geplaatst in Boeken | Een reactie plaatsen

Vroege werken

Ik las bijna in een ruk het boek Vroege werken van Jan Postma uit. Wat een schitterend boek. En wat onvoorstelbaar moeilijk om er iets over te zeggen als je niet gewend bent literatuur te beoordelen. Essays zijn het. Min of meer in dezelfde of geheel andere vorm eerder elders gepubliceerd. Prachtige zinnen in soms absurde, soms zeer literaire, soms gewoon van het dagelijks leven gewag makende stukken. Je moet een beetje op de hoogte zijn van de wereld van boeken, schrijvers, film, maar als je iets niet kent waar hij over schrijft, word je al snel toch meegenomen in het verhaal. Verder wordt gebruik gemaakt van Engels, kleine stukjes, maar wel zeer relevant. Enig begrip van die taal is dus eigenlijk ook wel belangrijk. Er staan 15 stukken in het boek. Het aller-allermooiste vond ik Situaties & verhalen, over Tino Sehgal. Een kunstenaar waar ik nooit van had gehoord. Hoe erg is dat. Het verhaal gaat met name over a year at the stedelijk waar de schrijver actief mee te maken had. Zulke prachtige zinnen, zo mooi de emoties kalm beschreven.

Ook de andere delen van het boek zijn zeer lezenswaardig. Over de oude schrijver Jan Postma, over Westkapelle, over roodharigheid en nog veel meer. En alleen de keuze voor de titel is natuurlijk al inspirerend. In de hoop dat er na Vroege werken nog veel ander werk zal volgen. Een heerlijk boek.

Jan Postma Vroege werken

Geplaatst in Boeken | Een reactie plaatsen

Didi’s avonturen

Door Chr.Moresco-Brants. En als je dan zoekt op schrijver en titel, dan blijkt zo’n heel oud meisjesboek toch te vinden op het internet . Want dat is het, een heel oud meisjesboek. In mijn bezit gekomen via een zus van mijn moeder die al weer heel lang geleden haar huis en boekenkast ging opruimen. En ja, natuurlijk heb ik het al meerdere keren gelezen…

Een jong meisje op weg naar volwassenheid. Verlangend naar meer dan naar school gaan en plezier maken met vriendinnen. Ze mag stoppen met school en naar Parijs voor een paar maanden om de Franse taal te leren beheersen. Daar komt ze in een naar en griezelig avontuur terecht wat haar leert dat ze toch meer verlangt naar een wat kalmer en intiemer leven in ons eigen kleine landje.

Ze heeft eerder tijdens een korte vakantie met haar ouders in een pension iemand leren kennen, die haar graag mag, een man, zo’n 10 jaar ouder. Natuurlijk wil ze in eerste instantie niets weten van zo’n verbintenis, maar na Parijs en een heel kalme tijd van zoeken naar wat ze wil met haar leven, wordt het dan toch Jan Derk op het landgoed Landouwe. Tja, beter kan het niet eindigen toch?

Een lief boek, een lekker verhaal als je griep hebt en eigenlijk al langere tijd nog nauwelijks leest. Zal eens kijken of er nog meer van die gemakkelijke boeken te vinden zijn in mijn gigantische voorraad zowel op papier als digitaal.

img_3786

Geplaatst in Boeken | Een reactie plaatsen

Harry Potter en het vervloekte kind

Zo, dat is lang geleden dat ik een boek heb uitgelezen. Ik was redelijk enthousiast begonnen aan de serie van Knausgärd, maar ben dan toch blijven steken in boek 3. Ik denk wel dat ik ooit weer verder kom, maar wanneer?

Maar nu eerst het 8e boek over Harry Potter gelezen. Als toneelstuk geschreven/ gepubliceerd. Dat leek me lastig, maar ik bleek er zonder enig probleem zo doorheen door die 360 bladzijden. Ik was en ben opnieuw een echte Potter-fan. Heerlijk om mee te leven met de moeilijkheden die deze tovenaars en heksen allemaal tegenkomen. In dit geval gaat het om één van de zonen van Harry. Hij is getrouwd met een zusje van Ron, weetjewel, die van Wemel. Die dan weer getrouwd is met Hermelien Griffel, trouwe vriendin van alle jaren Zweinstein. Maar ja, als je de boeken van toen niet hebt gelezen, tja, dan kun je ook niet veel met dit verhaal denk ik. Het hele verleden wordt in dit boek meegenomen naar het heden van Harry van 19 jaar later. Of andersom eigenlijk, we gaan omdat er iets vreselijks is gebeurd, terug naar het verleden, deels letterlijk met een toverding. En aan het eind komt alles wel weer goed, gelukkig.

Nou ja, al met al, voor mij heerlijk om te lezen. Ik zag er echt naar uit dat het in het Nederlands zou verschijnen en nu is het alweer voorbij.

Kijk maar hier voor verdere informatie.

harrypottercursed

Geplaatst in Boeken | Een reactie plaatsen

Goudvissen en beton

Van Maartje Wortel las het kleine maar prachtige boekje Goudvissen en beton. Een klein boekje, een klein verhaal, maar tegelijkertijd heel compleet. Ik was eerder op het spoor van deze schrijfster gezet doordat ik de nieuwsbrieven van de bijzondere uitgeverij Das Mag ontvang. Zoals ik ook bij haar boek “Er moet iets gebeuren” schreef, is de stijl waarin ze schrijft vervreemdend. Maar tegelijkertijd praat ze met mij, de lezer.

De kleuren van de illustraties van Janine Hendriks vind ik mooi. Maar voor mij zijn ze scherp, ijs, en ik vind het verhaal zachter dan de illustraties doen vermoeden. Het zwarte gat wat later open en blauw wordt vind ik een mooie keuze.

“…maar we zijn er, we bestaan, we bewegen”. En ik ben onderdeel van ‘we’. Zoiets dus. Mooi!

Goudvissen en beton

Geplaatst in Boeken | Een reactie plaatsen