Harry Potter en het vervloekte kind

Zo, dat is lang geleden dat ik een boek heb uitgelezen. Ik was redelijk enthousiast begonnen aan de serie van Knausgärd, maar ben dan toch blijven steken in boek 3. Ik denk wel dat ik ooit weer verder kom, maar wanneer?

Maar nu eerst het 8e boek over Harry Potter gelezen. Als toneelstuk geschreven/ gepubliceerd. Dat leek me lastig, maar ik bleek er zonder enig probleem zo doorheen door die 360 bladzijden. Ik was en ben opnieuw een echte Potter-fan. Heerlijk om mee te leven met de moeilijkheden die deze tovenaars en heksen allemaal tegenkomen. In dit geval gaat het om één van de zonen van Harry. Hij is getrouwd met een zusje van Ron, weetjewel, die van Wemel. Die dan weer getrouwd is met Hermelien Griffel, trouwe vriendin van alle jaren Zweinstein. Maar ja, als je de boeken van toen niet hebt gelezen, tja, dan kun je ook niet veel met dit verhaal denk ik. Het hele verleden wordt in dit boek meegenomen naar het heden van Harry van 19 jaar later. Of andersom eigenlijk, we gaan omdat er iets vreselijks is gebeurd, terug naar het verleden, deels letterlijk met een toverding. En aan het eind komt alles wel weer goed, gelukkig.

Nou ja, al met al, voor mij heerlijk om te lezen. Ik zag er echt naar uit dat het in het Nederlands zou verschijnen en nu is het alweer voorbij.

Kijk maar hier voor verdere informatie.

harrypottercursed

Geplaatst in Boeken | Een reactie plaatsen

Goudvissen en beton

Van Maartje Wortel las het kleine maar prachtige boekje Goudvissen en beton. Een klein boekje, een klein verhaal, maar tegelijkertijd heel compleet. Ik was eerder op het spoor van deze schrijfster gezet doordat ik de nieuwsbrieven van de bijzondere uitgeverij Das Mag ontvang. Zoals ik ook bij haar boek “Er moet iets gebeuren” schreef, is de stijl waarin ze schrijft vervreemdend. Maar tegelijkertijd praat ze met mij, de lezer.

De kleuren van de illustraties van Janine Hendriks vind ik mooi. Maar voor mij zijn ze scherp, ijs, en ik vind het verhaal zachter dan de illustraties doen vermoeden. Het zwarte gat wat later open en blauw wordt vind ik een mooie keuze.

“…maar we zijn er, we bestaan, we bewegen”. En ik ben onderdeel van ‘we’. Zoiets dus. Mooi!

Goudvissen en beton

Geplaatst in Boeken | Een reactie plaatsen

Liefde

Wat te zeggen over het tweede boek uit de serie Mijn strijd van Karl Ove KnausgårdEen mooie samenvatting van het boek is hier te vinden. Met opnieuw verbazing, maar vaak ook ontroering heb ik vooral zijn gevoel met betrekking tot de kinderen tot me genomen. Met zoveel weerstand, boosheid maar vooral ook bijna angstige liefde. In het latere deel van het boek begin ik te begrijpen dat hij op dat moment al een gewaardeerd schrijver is, maar dat niet in zichzelf kan toestaan, of misschien is het meer ‘niet kan waarderen’. Als men hem belangrijk vindt, hoe kan hij dan nog zichzelf zijn.

Helemaal op het eind van de tweede deel wordt duidelijk waarom hij aan deze cyclus is begonnen. Waarom alleen dat schrijven wat in boek 1 aan de orde is, noodzakelijk moet gebeuren.

Prachtig. Eerst even aandacht voor een ander boek, maar daarna met plezier verder met deel 3, Zoon.

Liefde

Geplaatst in Boeken | Een reactie plaatsen

Vader

Tijdens de vakantie in Frankrijk ben ik begonnen aan de serie van 6 boeken van Karl Ove Knausgård, Mijn strijd. Ik had ze al eerder steeds gekocht als een boek in het Nederlands was vertaald en digitaal beschikbaar was, maar was er eerder niet toe gekomen.

Nu dan begonnen met het eerste boek, Vader. En zonder meer geboeid van de eerste tot de laatste bladzijde. Verbazend hoe een schrijver zoveel woorden heeft voor een grotendeels gewoon bestaan. Maar dat is natuurlijk niet helemaal waar. De relatie met zijn vader wordt door hem anders ervaren dan men ‘van buiten gezien’ kan interpreteren of begrijpen. Ik vond het bijzonder dat het mij wel zeer boeide, maar dat er tegelijkertijd geen diepe emotie ontstond terwijl er toch zoveel narigheid wordt opgesomd.

Ik las het misschien toch meer als een roman dan als het echte leven van Karl Ove. Ik vond deze recensie die uitgebreid op de inhoud van het boek ingaat. Lees ook vooral de eerste reactie, geschreven door Anoniem en zonder vermelding van bronnen. De schrijfster van het blog reageert positief op deze bijdrage. Ik kan me daar ook wel iets bij voorstellen, maar las het ook wel met een glimlach.  Na Vader direct begonnen aan het tweede boek Liefde, waarover binnenkort meer. En dat, door omstandigheden, gelezen op mijn iPhone. Dat viel me alles mee trouwens. Het zal even duren, maar ik weet nu wel dat ik alle delen zal lezen.

Vader

Geplaatst in Boeken | Een reactie plaatsen

Verdriet is het ding met veren

Gekregen van oud-collega en vriend Ad en meegenomen op vakantie. Het boekje is geschreven door Max Porter. En kijk, zo schrijf je een echte recensie. En dan ook gelijk maar de link naar een interview met Porter over dit boek.

Maar nu ik zelf. Ontroerend, bijzonder, met een traan en een glimlach zo nu en dan en veel bewondering voor de manier waarop de taal gebruikt wordt, in 1½ uur uitgelezen. En geweldig dat het niet gaat over het gewone dagelijks leven maar over gebeurtenissen beschreven vanuit vader, de zoontjes en kraai. En toen…. Ja, toen realiseerde ik me dat ik Ted Hughes alleen maar van naam kende en niet zijn werk en zeker dus ook niet zijn werk “Crow”. Daarover schreef Leo Mesman een mooi stuk.

Pas terug van vakantie weer ruim beschikking over internet, ben ik wat gaan zoeken en ontdekte ook door het interview dat het verhaal niet voortkwam uit eigen leven. Dat had ik ook wel al begrepen doordat op de achterflap staat “Woont met zijn vrouw en kinderen in Londen”. Misschien daardoor nog meer verwonderlijk dat iemand op zo’n bijzondere manier rouw kan beschrijven.

En nadat ik van alles over Porter, Hughes, Crow en dit boekje had gelezen, heb ik het opnieuw gelezen en kreeg opnieuw tranen in mijn ogen. Zo mooi. Bedankt Ad.

Verdriet veren

Geplaatst in Boeken | Een reactie plaatsen

De gelukkige klas

Na al die jaren en jaren en al weer 2½ jaar niet meer werkzaam in het onderwijs, eindelijk dit prachtige boek van Theo Thijssen gelezen. Omdat het boek geschreven is in 1926 en heruitgegeven in 2007 is er natuurlijk al heel veel over gezegd door anderen. Op Literair Nederland staat dit stuk en op Wikipedia heeft het boek een eigen pagina.

Ik was nooit lid van de bibliotheek, maar mijn moeder wel en na haar overlijden kwam deze 2007 editie in huis. Na ruim 6 jaar heb ik het uit het mandje met oude boeken die uit haar huis kwamen gehaald en meegenomen op vakantie. Ik was er heel blij mee. Wat ontroerend mooi en helder geschreven. En ik dacht echt ‘dat zou ook nu nog iedereen die in het onderwijs werkt moeten lezen. Ook in het middelbaar en hoger onderwijs’. Indrukwekkend hoe de schrijver de hoofdpersoon/onderwijzer in zijn dagboek laat schrijven over de kinderen waar hij les aangeeft. De zorgen, maar ook het vertrouwen, het geloven in de kinderen. Maar ook de zorg over de gezinnen waar ze uit komen, de armoede, het ‘doorleren’ niet passend vinden in hun cultuur of niet van belang vinden. Prachtig!

Ik moest ook steeds denken aan al die kinderen die in deze tijd door omstandigheden thuis niet die kansen krijgen die ze verdienen. Wat is dit boekje nog eigentijds na 90 jaar. Onvoorstelbaar.

Hoe collega’s, maar ook vooral zijn vrouw, heel anders denken over ‘de armoedige kindertjes die nergens toe in staat zullen zijn’ pijn doet bij meester Staal, kon ik goed invoelen. Ik was dan ook heel benieuwd hoe dat nou moest aflopen in dat huwelijk. Het sterven van de meester maakte verdere invulling door de schrijver overbodig.

Gelukkige klas

 

Geplaatst in Boeken | Een reactie plaatsen

Ma

Als ik een boek uit heb, is de neiging groot door te gaan met lezen. Dat werd het boek Ma van Hugo Borst. Een boek over dementie, over de liefde van een zoon voor zijn moeder, over mantelzorger zijn. Een echte recensie vind je hier.

Het is toegankelijk geschreven en in kleine hoofdstukjes leest het heel gemakkelijk weg. Doordat Alzheimer heel veel voorkomt in de familie van de schrijver, prikt ook de angst voor de eigen toekomst er door zo nu en dan.

Ik heb lange tijd onderwijs gegeven aan toekomstig verpleegkundigen met name over chronisch ziek zijn. Het is wel mooi om te zien dat de uniciteit van de ervaring van de schrijver met het leven van deze moeder, tegelijkertijd de standaard is van de problemen die alle mensen, inclusief verzorgenden, tegenkomen in het omgaan met mensen met de ziekte van Alzheimer. Ik kan me voorstellen dat zo’n met liefde geschreven boek mensen kan helpen om zelf een weg te vinden in het omgaan met deze vreselijke ziekte.

Hier nog de link naar de open brief die Hugo Borst schreef naar aanleiding van het lompe (mijn woorden) gedrag van staatssecretaris en kamerleden met betrekking tot naming en shaming van verpleeghuizen die het niet goed doen volgens de Inspectie voor de Gezondheidszorg. Zij die het beleid maken en toestaan moesten zich diep schamen.

Foto van MacBook dus niet perfect.

Ma

Geplaatst in Boeken | 1 reactie