Een Siciliaanse lekkernij

Rascha Peper (Jenny Strijland) stierf in 2013. In 2014 verscheen deze bundel met verhalen gekozen uit haar hele oeuvre. Ik kende haar naam, had voor zover ik wist nooit iets van haar gelezen en wist ook eigenlijk niets van haar.

Ze heeft veel geschreven en werd alom gewaardeerd met zelfs prijzen en nominaties daarvoor. Ze kondigde haar komende dood aan in een column die ze jarenlang schreef in het NRC omdat ze graag door wilde gaan met die column zolang het kon en ze het eerlijker vond tegenover haar lezers om te weten wat er gaande was met haar.

Ik heb de verhalen in deze bundel regelmatig als vervreemdend ervaren, verdrietig vaak, melancholiek, emoties zichtbaar makend zonder die altijd direct te benoemen. Dingen die gebeuren kunnen vreselijk, onvoorstelbaar of gewoon zijn, ze verwarren een beetje, maar vervolgens vind je het toch acceptabel dat het zo gaat. Vaak is er geen afsluiting en zou je willen weten hoe het verder is gegaan met de hoofdpersonen.

De dood of iets afschuwelijks wat gaat gebeuren of is gebeurd, speelt vaak een belangrijke rol. Pijn, depressie of ernstige psychische problemen komen zo nu en dan terug. In het ene verhaal minder, in het andere meer te herkennen, ik denk afhankelijk van het leven van de lezer. Maar een glimlach zo nu en dan ervoer ik ook.

Met veel plezier dit boek gelezen. En de afsluiting, een nawoord van Elsbeth Etty, was zeer welkom en verhelderend.

RaschaPeper

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Boeken. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s