Liefde

Wat te zeggen over het tweede boek uit de serie Mijn strijd van Karl Ove KnausgårdEen mooie samenvatting van het boek is hier te vinden. Met opnieuw verbazing, maar vaak ook ontroering heb ik vooral zijn gevoel met betrekking tot de kinderen tot me genomen. Met zoveel weerstand, boosheid maar vooral ook bijna angstige liefde. In het latere deel van het boek begin ik te begrijpen dat hij op dat moment al een gewaardeerd schrijver is, maar dat niet in zichzelf kan toestaan, of misschien is het meer ‘niet kan waarderen’. Als men hem belangrijk vindt, hoe kan hij dan nog zichzelf zijn.

Helemaal op het eind van de tweede deel wordt duidelijk waarom hij aan deze cyclus is begonnen. Waarom alleen dat schrijven wat in boek 1 aan de orde is, noodzakelijk moet gebeuren.

Prachtig. Eerst even aandacht voor een ander boek, maar daarna met plezier verder met deel 3, Zoon.

Liefde

Geplaatst in Boeken | Een reactie plaatsen

Vader

Tijdens de vakantie in Frankrijk ben ik begonnen aan de serie van 6 boeken van Karl Ove Knausgård, Mijn strijd. Ik had ze al eerder steeds gekocht als een boek in het Nederlands was vertaald en digitaal beschikbaar was, maar was er eerder niet toe gekomen.

Nu dan begonnen met het eerste boek, Vader. En zonder meer geboeid van de eerste tot de laatste bladzijde. Verbazend hoe een schrijver zoveel woorden heeft voor een grotendeels gewoon bestaan. Maar dat is natuurlijk niet helemaal waar. De relatie met zijn vader wordt door hem anders ervaren dan men ‘van buiten gezien’ kan interpreteren of begrijpen. Ik vond het bijzonder dat het mij wel zeer boeide, maar dat er tegelijkertijd geen diepe emotie ontstond terwijl er toch zoveel narigheid wordt opgesomd.

Ik las het misschien toch meer als een roman dan als het echte leven van Karl Ove. Ik vond deze recensie die uitgebreid op de inhoud van het boek ingaat. Lees ook vooral de eerste reactie, geschreven door Anoniem en zonder vermelding van bronnen. De schrijfster van het blog reageert positief op deze bijdrage. Ik kan me daar ook wel iets bij voorstellen, maar las het ook wel met een glimlach.  Na Vader direct begonnen aan het tweede boek Liefde, waarover binnenkort meer. En dat, door omstandigheden, gelezen op mijn iPhone. Dat viel me alles mee trouwens. Het zal even duren, maar ik weet nu wel dat ik alle delen zal lezen.

Vader

Geplaatst in Boeken | Een reactie plaatsen

Verdriet is het ding met veren

Gekregen van oud-collega en vriend Ad en meegenomen op vakantie. Het boekje is geschreven door Max Porter. En kijk, zo schrijf je een echte recensie. En dan ook gelijk maar de link naar een interview met Porter over dit boek.

Maar nu ik zelf. Ontroerend, bijzonder, met een traan en een glimlach zo nu en dan en veel bewondering voor de manier waarop de taal gebruikt wordt, in 1½ uur uitgelezen. En geweldig dat het niet gaat over het gewone dagelijks leven maar over gebeurtenissen beschreven vanuit vader, de zoontjes en kraai. En toen…. Ja, toen realiseerde ik me dat ik Ted Hughes alleen maar van naam kende en niet zijn werk en zeker dus ook niet zijn werk “Crow”. Daarover schreef Leo Mesman een mooi stuk.

Pas terug van vakantie weer ruim beschikking over internet, ben ik wat gaan zoeken en ontdekte ook door het interview dat het verhaal niet voortkwam uit eigen leven. Dat had ik ook wel al begrepen doordat op de achterflap staat “Woont met zijn vrouw en kinderen in Londen”. Misschien daardoor nog meer verwonderlijk dat iemand op zo’n bijzondere manier rouw kan beschrijven.

En nadat ik van alles over Porter, Hughes, Crow en dit boekje had gelezen, heb ik het opnieuw gelezen en kreeg opnieuw tranen in mijn ogen. Zo mooi. Bedankt Ad.

Verdriet veren

Geplaatst in Boeken | Een reactie plaatsen

De gelukkige klas

Na al die jaren en jaren en al weer 2½ jaar niet meer werkzaam in het onderwijs, eindelijk dit prachtige boek van Theo Thijssen gelezen. Omdat het boek geschreven is in 1926 en heruitgegeven in 2007 is er natuurlijk al heel veel over gezegd door anderen. Op Literair Nederland staat dit stuk en op Wikipedia heeft het boek een eigen pagina.

Ik was nooit lid van de bibliotheek, maar mijn moeder wel en na haar overlijden kwam deze 2007 editie in huis. Na ruim 6 jaar heb ik het uit het mandje met oude boeken die uit haar huis kwamen gehaald en meegenomen op vakantie. Ik was er heel blij mee. Wat ontroerend mooi en helder geschreven. En ik dacht echt ‘dat zou ook nu nog iedereen die in het onderwijs werkt moeten lezen. Ook in het middelbaar en hoger onderwijs’. Indrukwekkend hoe de schrijver de hoofdpersoon/onderwijzer in zijn dagboek laat schrijven over de kinderen waar hij les aangeeft. De zorgen, maar ook het vertrouwen, het geloven in de kinderen. Maar ook de zorg over de gezinnen waar ze uit komen, de armoede, het ‘doorleren’ niet passend vinden in hun cultuur of niet van belang vinden. Prachtig!

Ik moest ook steeds denken aan al die kinderen die in deze tijd door omstandigheden thuis niet die kansen krijgen die ze verdienen. Wat is dit boekje nog eigentijds na 90 jaar. Onvoorstelbaar.

Hoe collega’s, maar ook vooral zijn vrouw, heel anders denken over ‘de armoedige kindertjes die nergens toe in staat zullen zijn’ pijn doet bij meester Staal, kon ik goed invoelen. Ik was dan ook heel benieuwd hoe dat nou moest aflopen in dat huwelijk. Het sterven van de meester maakte verdere invulling door de schrijver overbodig.

Gelukkige klas

 

Geplaatst in Boeken | Een reactie plaatsen

Ma

Als ik een boek uit heb, is de neiging groot door te gaan met lezen. Dat werd het boek Ma van Hugo Borst. Een boek over dementie, over de liefde van een zoon voor zijn moeder, over mantelzorger zijn. Een echte recensie vind je hier.

Het is toegankelijk geschreven en in kleine hoofdstukjes leest het heel gemakkelijk weg. Doordat Alzheimer heel veel voorkomt in de familie van de schrijver, prikt ook de angst voor de eigen toekomst er door zo nu en dan.

Ik heb lange tijd onderwijs gegeven aan toekomstig verpleegkundigen met name over chronisch ziek zijn. Het is wel mooi om te zien dat de uniciteit van de ervaring van de schrijver met het leven van deze moeder, tegelijkertijd de standaard is van de problemen die alle mensen, inclusief verzorgenden, tegenkomen in het omgaan met mensen met de ziekte van Alzheimer. Ik kan me voorstellen dat zo’n met liefde geschreven boek mensen kan helpen om zelf een weg te vinden in het omgaan met deze vreselijke ziekte.

Hier nog de link naar de open brief die Hugo Borst schreef naar aanleiding van het lompe (mijn woorden) gedrag van staatssecretaris en kamerleden met betrekking tot naming en shaming van verpleeghuizen die het niet goed doen volgens de Inspectie voor de Gezondheidszorg. Zij die het beleid maken en toestaan moesten zich diep schamen.

Foto van MacBook dus niet perfect.

Ma

Geplaatst in Boeken | 1 reactie

De Alchemist

Ik begon op de avond van de staatsgreep in Turkije om ongeveer 20.00 uur te lezen en om 23.45 uur was het boek uit. Ik herinner me niet waarom ik het nooit eerder heb gelezen want het is al lang in huis. Ik weet ook niet of ik het heb gekregen of ooit zelf aangeschaft. Een wereldberoemd boek. Paulo Coelho schreef dit boek in 1988, mijn exemplaar is de zevenenvijftigste Nederlandstalige druk uit 2008.

Ondanks dat ik niet zo van esoterisch en geloven in een god ben, heb ik het met veel plezier gelezen. De manier van schrijven sprak me aan. En de jongen Santiago is een mooi mens om te volgen op zijn zoektocht naar zichzelf en zijn toekomst. Dat hij uiteindelijk gewoon een echte schat vindt van goud en juwelen heeft iets aards waar ik wel van hou. Ook heb ik er wel van genoten dat de schrijver het boek besluit met een nuchtere opmerking dat Santiago naar zijn geliefde Fatima terug gaat. Een kus van de wind wat een kus van Fatima is laat hem zeggen “Ik kom, Fatima”. Heerlijk.

Jezelf verplichten om een vastgesteld aantal boeken te lezen in een jaar, mijn Hebban Reading Challenge, geeft me weliswaar nog wat weinig, maar toch net genoeg stimulans om tijd aan lezen te besteden. Dit boek was weer een heel plezierige ervaring.

De Alchemist

Geplaatst in Boeken | Een reactie plaatsen

Laatst met een vrouw

In 2004 heeft de schrijver Gerrit Krol zelf bepaald welke van zijn vele columns heruitgegeven mochten worden. Dat werd dit boek. Leest gemakkelijk weg op een zomerse, beetje benauwde dag. Er staat niet in dit boek door wie het in huis is gebracht en ook geen ex libris van mezelf. Maar zeker wist ik dat ik het niet eerder had gelezen. De stukjes zijn geschreven tussen 1980 en 2004. Tweeëntachtig stuks zijn het er, van de “ongeveer duizend” die hij heeft geschreven staat op de flaptekst. De gekozen columns zijn soms informatief, soms gezellig, soms melancholiek, eigenlijk allemaal heel plezierig om te lezen. In 2013 overleed Krol na een nare periode met Ziekte van Parkinson. Hij was bevriend met een vriend van mij, inmiddels ook overleden, en daardoor ietsje dichterbij dan andere schrijvers hoewel ik hem nooit heb ontmoet :-).

Een eindeloos groot oeuvre heeft de man geschreven en dat naast een baan waar hij met plezier en trots tot zijn pensioen heeft gewerkt.

Krol

 

 

Geplaatst in Boeken | Een reactie plaatsen